İnsan mizahı ne için yaratmıştır?
Acıyı azaltabilmek için mi?
Daha çok iletişim kurabilmek için mi?
Mizah üzerine psikolojik yaklaşımlardan biri, gülmenin beklenmedik bir durumla karşılaştığımızda ortaya çıkan şaşkınlığı ve gerilimi çözebildiğini söyler.
Bir diğeri ise mizahın olayları farklı bir çerçeveden görme biçimi olabilir.
Bana kalırsa burada daha derin bir şey var.
İnsan, her şeyi kontrol edemediğini bildiği hâlde yaşamaya devam etmek zorundadır.
Mizah da bazen bu çaresizliğe karşı bulduğu yaratıcı bir özgürlüktür.
Bir toplumun ruh sağlığını yalnızca hastanelerde ya da psikologların odalarında aramak eksik kalır.
Bazen bir otobüste yükselen ses, trafikte edilen bir küfür, evin içinde söylenen ağır bir söz ya da en küçük anlaşmazlıkta ortaya çıkan öfke bize toplumun ruh hâli hakkında çok şey anlatır.
İnsan, her şeyi kontrol edemediğini bildiği hâlde yaşamaya devam etmek zorundadır.
Mizah da bazen bu çaresizliğe karşı bulduğu yaratıcı bir özgürlüktür.
İnsanlar dertlerinin arasında bile bir espri bulur, oturup iki laf eder, gülüp biraz olsun rahatlardı.
Şimdi ise en küçük tartışma büyüyor.
Bir yanlış anlaşılma, kavga, bir eleştiri, hakaret, bir bakış bile bazen meydan okumaya dönüşebiliyor.
Elbette hayat kolay değil.
Geçim sıkıntısı, yalnızlık, gelecek kaygısı, iş stresi ve aile sorunları insanın ruhunu yoruyor.
Fakat bütün bu yükleri konuşmak yerine birbirimize öfke olarak aktardığımızda toplumun ruh sağlığı da bundan payını alıyor.
Bir toplumun ruh sağlığını yalnızca hastanelerde ya da psikologların odalarında aramak eksik kalır.
Sosyal ortamlarda, sokakta, işte, okulda vs. birbirimizle yaşadığımız her olayın ruh sağlığımızla doğrudan ilgisi var.
Belki biraz daha konuşmaya, biraz daha dinlemeye ve gerektiğinde kendimize bile gülebilmeye ihtiyacımız var.
Çünkü mizah sorunları ortadan kaldırmaz ama insanın o sorunlarla baş etmesine bir nefeslik alan açabilir.
Düşünsene, insan kendi sonluluğunu bilen, geçmişini hatırlayan ve geleceği için kaygılanabilen bir varlık.
Buna rağmen bir fıkraya gülüyor, arkadaşlarıyla şakalaşıyor, hayatın ortasında neşe bulabiliyor.
Mizah belki de, insanın karanlığın içinde ışığı fark etme biçimlerinden biridir.