Sonbaharın tuhaf bir güzelliği var.
Gökyüzü grileşiyor, akşamlar erkenden kararıyor, ağaçlar sararan yapraklarını toprağa bırakıyor.
İnsan bütün bunlara bakarken içinde tarif edemediği bir hüzün hissediyor.
Ortada bir ayrılık yok, özlenen biri de olmayabilir.
Bazen insan, yalnızca zamanın geçtiğini fark ettiği için üzülüyor.
Belki de sonbahar, hayatın bize usulca hatırlattığı bir veda.
Yaz boyunca gölgesinde soluklandığımız ağaçlar, şimdi dallarını birer birer boşaltıyor.
Rüzgârda savrulan yapraklara bakarken insan kendinden bir şeyler görüyor.
Bir zamanlar önümüzde sonsuzmuş gibi duran yılları, ertelediğimiz hayalleri, bir daha karşılaşmayacağımız insanları düşündürüyor.
Sonra insan anlıyor ki hayat, biz hazır olana kadar beklemiyor.
İnsan bazen bir yaprağın düşüşünde kendi ömrünü görüyor.
Belki de sonbaharın hüznü, yalnızca kaybettiklerimizden değil, bir gün her şeyi geride bırakacak olduğumuzu bilmekten doğuyor.
Bir gün sesimiz birilerinin hatırasında kalacak, yürüdüğümüz sokaklardan başkaları geçecek, sevdiğimiz manzaralara başkaları bakacak.
Dünya, bizim için çok büyük anlam taşıyan bir günü sıradan bir gün gibi yaşamaya devam edecek.
İnsanın içini burkan, ölümün kendisi kadar, hayatın bizsiz de süreceğini düşünmek belki de.
Ama sonbahar yalnızca hüznün mevsimi değil.
Bir pencerenin önünde oturup yağmuru seyretmek, sıcak bir kahvenin buharına dalmak, ıslak kaldırımlarda yürümek…
Bütün bunlar, sıradan hayatın içinde küçük bir film sahnesi gibi beliriyor.
Sanki zaman yavaşlıyor ve insan ilk kez yaşadığı anın farkına varıyor.
Çünkü günlük hayatın telaşında kendimizi bile unutuyoruz.
Bir yerlere yetişiyor, sorunlarımızı çözmeye çalışıyor, mutluluğu hep biraz ileride arıyoruz.
Şu işler bitsin, şartlar düzelsin, her şey yoluna girsin; sonra yaşarız, diyoruz.
Oysa biz geleceği planlarken zaman sessizce geçiyor.
Sonbahar, insanı biraz da bu yüzden içine döndürüyor.
Geçmişte kalanları, yarım bıraktığımız hayalleri, kendimize bile itiraf edemediğimiz pişmanlıkları hatırlıyoruz.
Bir şarkıda çocukluğumuzu, eski bir sokakta gençliğimizi buluyoruz.
Bir zamanlar sıradan sandığımız anlar, yıllar sonra hayatımızın en kıymetli hatıralarına dönüşüyor.
Ve anlıyoruz ki insan yalnızca yaşadıklarını değil, yaşayamadıklarını da taşıyor içinde.
Belki başka bir şehirde yaşasaydık daha mutlu olacaktık.
Belki korkmak yerine cesaret etseydik hayatımız değişecekti.
Belki sevdiklerimize daha fazla zaman ayırsaydık, bazı şeyleri ertelemeseydik… Bilemeyiz. Yaşamadığımız hayatların nasıl olacağını hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz.
İşte insan bazen birini özlediği için değil, zamanın geri gelmeyeceğini bildiği için hüzünleniyor.
Doğanın ölümü andıran sessizliği de bu duyguyu derinleştiriyor.
Ağaçlar yapraklarını döküyor, çiçekler soluyor, bahçeler eski canlılığını kaybediyor.
Oysa biliyoruz ki bahar gelecek, dallar yeniden yeşerecek.
İnsan hayatıysa doğanın döngüsü gibi kendini baştan başlatmıyor.
Geçen bir yıl geri gelmiyor, kaybettiğimiz herkes dönmüyor, kaçırdığımız fırsatlar her zaman yeniden karşımıza çıkmıyor.
Belki de bu yüzden sonbahar bize yalnızca ölümü değil, yaşamayı da düşündürüyor.
Bir fincan çayın, içten bir gülümsemenin, yağmurdan sonra toprağın kokusunun kıymetini… Bir dostun sesini duymayı, kendimize zaman ayırmayı, mutluluğu sürekli ertelememeyi… Her şeyin kusursuz olmasını beklemeden hayatın içinde yer almayı.
Çünkü insanın da mevsimleri var. Her zaman çiçek açamıyoruz. Bazen yoruluyor, sessizleşiyor, kendimizle baş başa kalmak istiyoruz. Eskiden bizi heyecanlandıran şeyler anlamını yitiriyor; bazı soruların cevabını bulamadan yaşamaya devam ediyoruz.
Belki de büyümek, bütün bunları kendimize kızmadan kabul edebilmektir.
Bir sonbahar akşamında pencerenin önüne oturup yağmuru seyretmek, geçmişi düşünmek, geleceği bilemediğimiz için biraz kaygılanmak…Bunların hepsi hayatın bir parçası.
Her hüznü hemen dağıtmak, her yalnızlığı kalabalıklarla doldurmak zorunda değiliz.
Bazen susmak, kendimizi dinlemek ve içimizde nelerin değiştiğini anlamaya çalışmak yeterlidir.
Sonbahar geçecek. Ağaçlar yeniden yeşerecek, günler uzayacak, dünya başka bir mevsime uyanacak. Ama o sararmış yaprakların arasında hissettiğimiz şey bize önemli bir gerçeği hatırlatacak: Hayatın güzelliği, sonsuza kadar sürmesinde değil, bir gün biteceğini bilmemize rağmen onu sevebilmemizde saklı.
Belki de insanın en büyük pişmanlığı, hayatın sona erecek olması değil; bir gün sona ereceğini bildiği hâlde onu yeterince hissederek yaşayamamış olmasıdır.
Öyleyse bu sonbahar biraz yavaşlayalım.
Her yere yetişmeye, her şeyi çözmeye çalışmadan kendimize dönelim.
Dışarıda yapraklar dökülürken içimizde nelerin eksildiğine, nelerin hâlâ yaşadığına bakalım.
Ve kendimize şu soruyu soralım:
Bunca zamandır hayatın içinde bir yerlere yetişmeye çalışıyorum. Peki, kendime ne zaman yetişeceğim?
Belki de sonbaharın en güzel yanı budur: İnsanı, dünyanın bütün telaşından uzaklaştırıp kendi hayatıyla yeniden karşılaştırması.
Biraz hüzün, biraz sessizlik, biraz da geç kalmadan yaşama arzusu…
Çünkü mevsimler geçer, yapraklar düşer, zaman ilerler.
Geriye ise yaşadığımız anların, sevdiklerimizin ve kendimize ayırabildiğimiz o küçük zamanların izi kalır.
