Hiç fark ettiniz mi?

Artık insanlar birbirine güvenerek değil, birbirinden korunarak yaşıyor.

Bir telefonun niyetini sorguluyor, yapılan iyiliğin ardında çıkar arıyor, güzel sözlerin samimiyetinden şüphe ediyoruz.

Peki, ne oldu bize?

Ne zaman bu kadar şüpheci, çıkarcı ve birbirimize yabancı hâle geldik?

Aslında yaşadığımız sorun yalnızca bireysel bir ahlak meselesi değil, toplumsal bir çözülmenin göstergesi.

Modern hayat bize rekabet etmeyi, kendi çıkarlarımızı korumayı öğretti; ancak dayanışmayı, vefayı ve başkasının hakkını gözetmeyi unutturdu.

Bugün dostluklar faydayla, ilişkiler beklentiyle, iyilikler karşılıkla ölçülüyor.

Verilen sözlerin değeri azalırken güven, dürüstlük ve vefa giderek daha az rastlanan değerlere dönüşüyor.

Ekonomik kaygılar, gelecek korkusu ve bitmeyen rekabet insanları birbirine yakınlaştırmak yerine uzaklaştırıyor.

Herkes güvenilir insan arıyor ama kendisinin ne kadar güvenilir olduğunu sorgulamayı unutuyor.

Herkes vefa bekliyor ama vefa göstermenin sorumluluğunu taşımıyor.

Oysa ahlak, çıkarlarımızla çatıştığında anlam kazanır.

Güç elindeyken ezmemek, fırsatın varken haksızlık yapmamak, bir insanın güvenini istismar etmemektir.

Maneviyat ise yalnızca sözde değil, dürüstlükte, merhamette ve kul hakkına saygıda hayat bulur.

Unutmayalım ki güven, bir toplumun görünmeyen sermayesidir.

Güvenin olduğu yerde dostluk, dayanışma ve huzur vardır.

Güvenin olmadığı yerde ise herkes kendi güvenliğini sağlamaya çalışır ve toplum, birbirinden şüphelenen insanların oluşturduğu bir kalabalığa dönüşür.

Belki de çağımızın en büyük krizi ekonomik değil, insani bir krizdir.

Çünkü kaybedilen para yeniden kazanılır ama kaybedilen güveni yeniden inşa etmek çok zordur.

En acısı da kötü insanların davranışları yüzünden iyi insanların bile iyilik yapmaktan çekinmeye başlamasıdır.

Ben artık daha fazla söz verilmesini değil, verilen sözlerin tutulmasını; ahlaktan daha çok bahsedilmesini değil, ahlakın yaşanmasını önemsiyorum.

Çünkü çağımızın en büyük dramı şu:

Herkes kendisini korumaya çalışırken birbirimizi korumayı unuttuk.

Peki, yeniden birbirimizin yüzüne şüpheyle değil, güvenle bakabileceğimiz bir toplum olabilecek miyiz?