Bugün 10 Kasım…
Fon hırsızlığını, liyakatsizliği, hukuksuzluğu ve adaletsizliği; halkın büyük bir kısmı ekonomik sıkıntılar içinde yaşam mücadelesi verirken kapitalizme abdest aldırmış şımarık, görgüsüz küçük bir zümrenin şatafatlı hayatlarını utanmadan sosyal medyada paylaşmasını; rezilliğin dibinin görüldüğü, dürüstlüğün ve erdemli olmanın cezalandırıldığı bu karanlık günleri yazmayı bu haftalık ertelemek istedim.
Bugün, kendisine küfür edenlerin, düşmanlık besleyenlerin bile özgürlüğünü, bağımsızlığını ve namusunu borçlu olduğu mavi gözlü bir mücadele adamından, büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’e duyduğum sevgiden bahsetmek istiyorum. Öyle bir sevgi ki her geçen gün daha da büyümeye devam ediyor.
Çocukluğumun tamamı, gençliğimin de önemli bir kısmı Atatürk’e olan kin ve nefretle geçti. İslam’ı Kur’an’dan değil de kendisini Allah’ın yeryüzündeki temsilcisi gören, onun adına yargılayıp onun adına ceza vermeye kalkışan din bezirgânlarından öğrenen bir ailenin evladı olarak Atatürk’ü sevmek mümkün müydü?
Kumarbaz Necip Fazıl’ın Son Devrin Din Mazlumları’nı, Abdurrahman Dilipak’ın Bir Başka Açıdan Kemalizm’ini, sözde objektif Ahmet Kabaklı’nın Temellerin Duruşması’nı, fesli deli Kadir’in Yalan Söyleyen Tarih Utansın’ını okuyup üzerine kerameti kendinden menkul sözde tarihçi ve din adamlarının alçakça iftiralarını dinleyerek büyüyen ben, Atatürk’ü sevebilir miydim?
O Atatürk ki onlara göre (!) camileri kapatmış, Kur’an’ın okunmasını yasaklamış, din adamlarını astırmış, Müslümanların gelişmesine engel olmuş, Siyonistlere ve İngilizlere hizmet etmiş azılı bir din düşmanıydı!
İnsan, yıllarca bu iftiraları dinleyerek büyüyünce gerçekleri öğrenene kadar zihninde nasıl bir Atatürk portresi oluşturabilir ki?
Ama bir gün geliyor; nesnel düşünmeyi, sorgulamayı ve araştırmayı öğreniyorsun. Yani Kant’ın “Aydınlanma” dediği kavramı hayatının ilkesi hâline getirdiğinde, dost sandıklarının alçak birer hain, hain sandığın kişi ya da kişilerin ise aslında ne büyük vatanseverler olduğunu öğreniyorsun.
İşte Atatürk de benim için böyledir.
Sonradan keşfedilmiş bir hazine, yokluğu doldurulamaz bir değer, ancak vicdan, ahlak ve vefa sahibi insanların anlayabileceği bir şahsiyet… Kula kulluk etmenin zulüm, birey olmanın ise gerçek anlamda “insan” olmak olduğunu kavrayanların minnetle anacağı bir önder…
Biliyorum, bu yazım yayımlandıktan sonra “Keşke bunu da yazsaydım, neden unuttum?” diye kendime kızacağım. Ama şunun da farkındayım: Atatürk hakkında kim ne yazarsa yazsın, hep eksik kalacaktır.
Onu anlatmaya, ondan bahsetmeye koca kitaplar yetmezken benim gibi birinin küçücük bir köşe yazısı yetmezdi zaten…
Bugün 10 Kasım 2026; Anadolu, emperyalist ülkelerin işgali altında, halk çaresiz kalmış, umutsuzluğun ve yoksulluğun kıskacında kıvranıyorken bir güneş gibi doğan Mustafa Kemal’in bu hayata gözlerini kapattığı günün 88. yıl dönümündeyiz.
Ne güç yeter ne dil onu anlatmaya.
Ömürler yetmez bir Mustafa Kemal daha bulmaya.
Atatürk’ün evlatları, Cumhuriyet çocukları olarak yüzyıllar da geçse saygı, minnet ve büyük bir özlemle anmaya devam edeceğiz.
Yer yarılsa, gök delinse yolundan asla vazgeçmeyeceğiz!
Onu anlayan, onun izinden giden, vefa borcu olduğuna inanan herkese esenlikler dilerim…
